Autimomentje

lekker letterlijk, letterlijk lekker

Geschreven door Ruby en Danya op 22 februari, 2019

Autimomentje

Als je tegen je autisme aanloopt kan dat confronterend zijn maar zo nu en dan hou je er een goed verhaal aan over. Twee van die autimomentjes die ons achtervolgen:

Danya en een heel bruin brood

Wonend in een studentenhuis ging ik boodschappen doen en Huisgenoot A liep mee. Voor vertrek vroeg ik nog snel aan Huisgenoot B of hij nog iets nodig had.

D: Hey Huisgenoot B, heb je nog iets nodig van de suup?
B: Ja, kun je een heel bruin brood meenemen?
D: Okido, komt voor de bakker!

Nadat mijn eigen boodschappen in het mandje lagen heb ik alle bruine broden met elkaar vergeleken, steeds hield ik het donkerste exemplaar in m'n handen. Compleet in m'n eigen wereld was ik op zoek naar een brood, boordevol vezels, met veel tarwe, rogge en gerst, gevuld met zaden en pitten, het soort brood waar je in je mond eigenlijk nog brood van moet maken. Heel donker.

Dit ging zo door totdat huisgenoot A klaar was met zijn boodschappen en mij er hard lachend op wees dat de ‘heel’ in ‘heel bruin’ niet over de kleur maar over het formaat ging.

Shit, te letterlijk genomen.

Ruby en Tony's Chocolonely

Ik geef trainingen-workshops over autisme. Zo ook een tijd geleden ’s avonds in Hoofddorp.

Veel te vroeg aanwezig op locatie, met een lege telefoon, vroeg ik of deze ergens kon opladen. Dat was geen probleem en m'n telefoon lag achter in een kantoor. Na met collega’s te hebben gegeten, nog steeds voor de presentatie, ging ik nog even snel naar m'n telefoon kijken.

In het kantoor zag ik op m'n telefoon een reep Tony’s Chocolonely liggen en die heeft mij de hele presentatie beziggehouden!

Zou die reep voor mij zijn? Hoe weten ze dat ik van chocola hou? Weten ze dat het mijn telefoon is? Als het een bedankje is, waarom leggen ze het dan voor de presentatie al neer? Het moet haast wel voor mij zijn, de reep ligt op mn telefoon! Ik twijfel toch. Het is echt super lelijk als het niet voor mij blijkt te zijn en ik hem wel meeneem. Het is ook lullig als ik hem niet meeneem en hij wel voor mij is.

Hoewel ik Tony bijna hoorde roepen: “Ruby eet me op, eet me op”, durfde ik het niet aan en heb hem laten liggen.

Met één been buiten kwamen ze me achterna gerend “Ruby, je vergeet je chocola”. Ik zei “Oowh niet gezien, haha, dankjewel”. Ouch. In paniek heb ik mn ouders gebeld.

Danya: Bedankjes dus welkom maar wel voor- en achternaam noteren.

Ruby: Wil je een heel bruin brood, vraag dan twee halve.

Comment Box is loading comments...